از مهم‌ترین گوشه‌های همایون است؛ شاهدش درجه‌ی چهارم، ایستش درجه‌ی دوم و خاتمه‌اش روی پایه است. تکیه‌ی اصلی آن بر دوره‌ی پنج‌نتی درجه‌ی اول تا پنجم است و گستره‌اش می‌تواند تا درجه‌ی هفتم برسد. حالتی غم‌انگیز دارد.
کرن و سری اینجا ربع‌پرده (۵۰ سنت) فرض شده‌اند؛ در اجرا اندازه‌ی ریزپرده‌ها از نوازنده‌ای به نوازنده‌ی دیگر فرق می‌کند. روی هر پرده بزنید تا صدایش را بشنوید.
دانستنی‌ها
نامش به شوشتر در خوزستان اشاره دارد؛ گوشه نخست در اصفهان و فارس رواج داشت و بعدها به نواحی دیگر، از جمله گیلان، راه یافت. «شوشترک» نام دیگر آن است.
در تعزیه برای القای اندوه به کار می‌رود و در بوشهر و فارس در شادی‌هایی مانند عروسی و حنابندان هم اجرا می‌شود.
میگلی، مرودشتی و بهبهانی ملحقات شوشتری‌اند. در تقسیم‌بندی رایج ردیف شوشتری جزو پنج آواز نیست؛ برخی آن را آوازی مشتق از همایون و برخی دستگاهی کوچک می‌دانند.
نمونه‌های شناخته‌شده
بی‌قرار · محمدجلیل عندلیبی؛ با صدای شهرام ناظری
رفتم که رفتم · علی تجویدی؛ نخستین‌بار با صدای مرضیه
پیش‌نویس، تأییدنشده. ترتیب گوشه‌ها از اجرای نورعلی برومند از ردیف میرزا عبدالله است؛ نت‌ها و توضیح‌ها از منابع عمومی گردآوری شده و هنوز یک استاد ردیف آن‌ها را بازبینی نکرده است.